Plaża nie przypomina ni cholery plaż, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce. Ma kształt półksiężyca (stąd jej nazwa Playa de la Concha), schodzi się do niej z promenady położonej około 15 metrów wyżej, tak, że od strony lądu plaża – szerokości około 50m – kończy się wysokim murem – takim sztucznym klifem, nad którym jest deptak. Dziwi nas trochę, że w środku nocy plaża jest całkowicie oświetlona przez latarnie. Całość wygląda malowniczo i spokojnie o tej porze.

Sądzimy, że będzie to dla nas problemem, bo nie do końca wiemy, czy legalne jest rozbijanie się na plaży. Wciąż, pomimo późnej godziny, chodzą po niej ludzie - dużo ludzi. Spacerują, rozmawiają, nie spieszą się. Ludzie! Jest 2 w nocy – spać nie możecie?! Idziemy w najbardziej oddaloną od centrum część plaży, licząc, że dalej ruch będzie mniejszy, oświetlenie będzie dyskretniejsze i nie będziemy się rzucać tak bardzo w oczy. Decydujemy się zamelinować przy jednym z zejść z promenady niedaleko przesmyku przy Playa de Ondaretta, w słabo oświetlonym zagłębieniu plaży, jakieś 10m od muru. Jesteśmy masakrycznie zmęczeni, ale jest ciepło więc dzielnie rozkładamy karimaty, drogie i cenne rzeczy upychamy w śpiworach, plecaki pod głowę i próbujemy usnąć podczas równomiernego odgłosu rozbijających się fal. Miejsce jest przednie – piękny widok na Wyspę św. Klary z niedużą latarnią morską na wprost, po prawej w oddali Monte Urgull z oświetloną figurą Jezusa, po lewej Monte Igueldo.

Zasypianie utrudnia nam facet kręcący się przy nas. Podchodzi, odchodzi, przygląda nam się… Jesteśmy w kraju Basków, ciężko powiedzieć jakie jest jego nastawienie, odruchowo sięgam po nóż. Koleś podchodzi i zagaduje:
- You cannot sleep here.
Kiwamy głowami, xar macha ręką.
- Yes, we know.
Facet nie odpuszcza:
- No, no. You don’t understand. Le mar… Le mar… is going to be here. – pokazuje, że za godzinę miejsce w którym leżymy będzie 1.5 metra pod wodą. Okej okej, wiemy co robimy, nic nam nie będzie. Facet, najwyraźniej z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku obywatelskiego, wreszcie się oddala. xar olewa sprawę, ale ja zaczynam myśleć. Jak to było z tymi pływami? Geografia z podstawówki się kłania. Nie możemy dojść do porozumienia, każde z nas pamięta te lekcje inaczej. W godzinę? To możliwe? 50m plaży… To jest ocean, nie morze… Anka się denerwuje i twierdzi, że już nie uśnie. Ja olewam jego uwagi dotyczące naszego pomysłu i miejscówki, w końcu nie takie rzeczy się robiło – układam się i zasypiam w przeciągu 15 sekund. Ja leżę i obserwuję. Obieram kilka punktów odniesienia i patrzę, czy woda nie podchodzi. Podchodzi, cholera! Budzę xara. Tłumaczę mu, że woda rzeczywiście się zbliża, ale on mnie wyśmiewa. Mówi, że mam omamy i facet z durnymi gadkami rzucił mi się na mózg. Po chwili znowu chrapie. A woda się zbliża. Nie wytrzymuję, o 3:00 budzę go znowu i stanowczo każę się wynieść na górę, na promenadę. Irytuje mnie to mocno, że każe mi wstawać i przenosić nasz „obóz” na promenadę 15 metrów wyżej. xar marudzi, ale przypływ jest już wyraźnie widoczny, zanim udaje nam się zebrać wszystkie graty, dostęp do jednych schodów na górę już w zasadzie odcięty. Lokujemy się na ławeczce przy zejściu, z którego skorzystaliśmy i rozkładamy graty. Plaża zmniejsza się w mgnieniu oka. Po jakichś 20 minutach le mar is there. Po plaży nie ma śladu. Miejsce w którym godzinę temu leżeliśmy jest jakieś 2-3 metry pod wodą. Fale roztrzaskują się o mur na dole na wysokości ok. 1,5m z taką mocą, że piana wlewa się na górę, gdzie siedzimy na ławce w śpiworach! Facet w zasadzie uratował nam życie, a na pewno uratował nasz dobytek przed zamoczeniem lub zatonięciem. Nigdy, NIGDY nie śpijcie na plaży nad oceanem. Pływy naprawdę istnieją i zdarzają się codziennie. Pani od geografii nie żartowała.

O 4:00 jest zimno. Siedzimy na ławce w śpiworach, plecaki opierają nam się o kolana. Nie możemy znaleźć sobie pozycji do snu. Ostatni ludzie wracający z imprez oraz pierwsi idący do pracy mają nas za okaz natury, po raz kolejny jesteśmy lokalną atrakcją turystyczną. Pomimo śpiworów jest nam zimno. W końcu kładę głowę xarowi na kolanach, on zaczyna protestować, ale nie ma siły, kładzie głowę na moich plecach i zasypiamy natychmiast.

Budzimy się – wciąż niewyspani, połamani od pozycji na ławce i trochę zdezorientowani. Idziemy szukać noclegu. Szukając opisanego w naszym przewodniku schroniska trafiamy na inne – Ondaretta „La Sirena”. Za noc ze śniadaniem życzą sobie 36€ za naszą dwójkę. Problemem jest jednak kwaterunek, który zaczyna się o godzinie 15:00. Zostawiamy plecaki w ich pakamerze, myjemy zęby i twarz, ale o prysznicu możemy jedynie pomarzyć. Śmierdzący, niewyspani, zmarnowani idziemy więc na miasto. Ku naszemu zdziwieniu po rozszalałym oceanie nie ma śladu, woda spokojna, plaża z powrotem jest na swoim miejscu.

San Sebastian to dość przyjemny kurort. Nastawiony jest głównie na Anglików (np. pałac z angielskimi ogrodami) ale mało kto mówi tutaj w tym języku. Klimat jest nieco bardziej łaskawy dla nas. W dzień pada deszcz. Niemniej potrafi też przygrzać. Można zauważyć siłę Oceanu, wystarczy się przejść dookoła wzgórza z Jezusem i popatrzeć na fale. Pływy też robią na nas ogromne wrażenie. Pierwszy raz widzieliśmy rzekę, która z powodu przypływu płynęła nie w tą stronę co trzeba.

Główna informacja turystyczna znajduje się na Boullevard. Obsługa jest przyjemna, mówi po angielsku.

W hostelu pokój dostaliśmy czteroosobowy, ale mieszkaliśmy tylko we dwoje. Łazienki w miarę czyste. Jemy i znów idziemy na spacer. Po południu ocean znów zabrał plażę. Kręcimy się trochę po starym mieście. Mijamy port kutrów. Obserwujemy dzieci, które kąpią się w całym syfie tam pływającym pomimo tego, że 100 metrów dalej jest czysta plaża.

W San Sebastian jest też akwarium podobne do oceanarium w Walencji. Nie wchodzimy tam. Ostatecznie robimy zakupy, prysznic i idziemy spać. Ponad 40 godzin bez snu.

Informacje praktyczne:

Schronisko albergue juvenil Ondaretta „La Sirena” – link - San Sebastian, Paseo de Igueldo 25 – ładne schronisko, położone rzekomo 200m od plaży (wydaje mi się, że nieco dalej). Ważne: w pokojach nie można przebywać między 10:00 a 15:00, więc jeśli zjawicie się w tych godzinach, to pozwolą Wam skorzystać z toalety i zostawić plecak, ewentualnie nawet skorzystać z netu, ale potem musicie iść sobie precz do 15:00. Pokoje dość duże z łazienkami. My mieliśmy pokój na piętrze, z balkonem, 4-osobowy, ale spaliśmy tylko w dwójkę. Łóżka piętrowe. Na dole w piwnicy kuchnia, gdzie wydają śniadania (płatki kukurydziane, mleko, jogurt, sok, kawa, herbata, bułka, dżem). Dostępna jest pralnia i 3 komputery z dostępem do internetu (też w piwnicy). Nocleg 2 osób w 4-osobowym pokoju ze śniadaniem = 36€ (stan na 2008r.) – aktualne ceny na www.

Wstajemy skoro świt. Właścicielka podkreślała, że mamy się wynieść do 8:00. Szybkie śniadanie, leniwe pakowanie. Gdy jesteśmy już gotowi do wyjścia, w przedpokoju, pełniącym rolę recepcji, zjawia się pan w sile wieku i oddaje nam nasze paszporty. Próbuje z nami prowadzić konwersację po hiszpańsku, życzliwie potakujemy głowami i uśmiechamy się. Pan chwyta się za ucho, pokazuje na moje i mówi coś z aprobatą. Rozumiemy, że jeśli ktoś ma takie uszy, jak ja, to będzie szczęśliwy w życiu. Moje uszy o tym nie słyszały, albo koleś coś pokręcił

Obładowani, ruszamy w dół, na dworzec. Miasto jest puste, ciche i spokojne. W dole, u podnóża wzgórza, z którego schodzimy, ściele się mgła, rozświetlana przez pierwsze promienie słoneczne. Słońce ozłaca też ściany budynków – jest cudnie! Z przyjemnością zatrzymujemy się i robimy zdjęcia. Ku naszemu zdziwieniu, z łączki za dworcem autobusowym startują kolorowe balony (takie z ludźmi;)). To słońce, mgła, chłodne, rześkie powietrze, cisza dookoła… Och, Segovia jest piękna! Cykamy foty balonom unoszącym się nad miastem. Nie wiemy, jaka to okazja – pędzimy na dworzec autobusowy.

Dojeżdżamy (1.5h, 14€) z powrotem na Principe Pio w Madrycie. Stamtąd szarym metrem na stację Avenida de America (bilet na metro 1€) – na dworzec autobusowy.

Już wiemy – zauważyliśmy plakaty na przystankach – że w Saragossie odbywa się EXPO 2008 i że poświęcone jest wodzie. Hiszpania ma z wodą spore problemy. Większość rzek jest wyschnięta. Zwłaszcza nad brzegiem morza wygląda to cokolwiek dziwnie – morze, 50m wody w rzece, a potem już tylko suche dno. Krajobraz oglądany przez szyby autobusów wygląda jak dziki zachód – spieczone, czerwone skały z pojedynczymi, rachitycznymi drzewkami.

W planach mamy podróż do Bilbao, ale stwierdzamy, że dzień nas nie zbawi i jedziemy do Saragossy.

Wsiadamy w autobus firmy Continental Auto do Saragossy. Po około 4 godzinach ludzie dookoła nas zaczynają się ożywiać. Stacja nazywa się Zaragoza – Delicias – to tu? A nie ma jakiejś centralnej? Wysiadamy i my. Dworzec, na którym wylądowaliśmy okazał się być dworcem jak najbardziej głównym, nowoczesnym, jednocześnie autobusowym i kolejowym, do tego położonym po sąsiedzku z terenem zajmowanym przez EXPO. Trochę błądzimy, zanim znajdujemy informację turystyczną na I piętrze, nad torami kolejowymi. Strzałki prowadzące do niej znikają i pojawiają się znikąd. Państwo w informacji, bardzo życzliwi, rozbrajająco informują, że jest EXPO, jest weekend, o miejscach w hostelach możemy zapomnieć. Nawet jeśli coś znajdziemy, i tak nie będzie nas stać, bo ludzie przez EXPO zwariowali. Na kemping daleko i ciężko dojechać. Aaaacha. Czyli do Kraju Basków musimy dostać się nocą. Informacji na temat połączeń nam nie udzielą, jesteśmy na dworcu, poradzimy sobie.

Lektura ulotek kolejowych i autobusowych skutkuje wyborem połączenia. Plan jest taki, żeby wyjechać o godzinie 1 w nocy - do północy można zostać na wystawie – bagaże w przechowalni na dworcu – obejrzeć wszystko, a potem przespać się w autobusie i rano rześko przywitać San Sebastian. Wszystko dograne, wymyślone, tyle, że ten autobus nie jeździ w niedziele. Pozostają nam jedynie wolne miejsca w autobusie odjeżdżającym o godzinie 21:00 do San Sebastian. Bierzemy i płacimy 20€ od głowy. Przy okienku kasowym oglądam sobie listy gończe za członkami ETA. Młodzi ludzie mordujący innych młodych ludzi. Wyglądają zupełnie zwyczajnie, żadnych morderczych skłonności wypisanych na twarzach.

Zdajemy bagaż do przechowalni i idziemy na EXPO. Bilety na wystawę na jeden dzień dla posiadaczy kart EURO26 to 26€ (opłaca się mieć Euro26).

Zaopatrzeni w mapę, szukamy polskiego pawilonu. Pani Katarzyna, stojąca na bramce, ucieszyła się na kilka pytań po polsku („a jest chleb ze smalcem?”). Powiedziała, że opłaca się wejść, bo pawilon się podoba i jest ponoć jednym z lepszych. Z zewnątrz… hmmm… szału nie robi. Obłożony jest gałęziami, po których gdzieniegdzie ciurka woda i zazwyczaj tuż obok zlokalizowany jest rój muszek. Orzeźwienia to nie daje, muszki są wkurzające. Nie ma na czym usiąść. Mimo tego, w kolejce czeka około 200 osób. Dopiero po fakcie dowiadujemy się, niemoty, iż owe gałęzie z ciurkającą wodą były nawiązaniem do tężni solankowej i dokładnie tak miało być. No, może bez muszek. W kolejce ani jednego Polaka. Po około 30 minutach czekania zostajemy wpuszczeni. Przechodzimy wijącym się wśród wody chodnikiem, wysadzanym z rzadka plastikowymi kwiatkami z IKEI . Jest pomieszczenie z wodą przelewającą się z rurek w lejeczki, kolby, pojemniczki, takie trochę perpetuum mobile i kolejne, poświęcone EURO 2012 i EuroBasketowi 2009. Ostatecznie trafiamy do sali kinowej. Na trójdzielnym ekranie zaprezentowano w niej 15-minutowy film o Polsce, w którym to piękny Hiszpan poznaje Syrenkę i w pogoni za nią zwiedza piękny kraj nad Wisłą. Brzmi to może naiwnie, ale film jest na całkiem niezłym poziomie, jest spójny, pokazuje, co mamy najpiękniejszego z dbałością o stałe odniesienia do wody. Ludzie się pozagapiali. Podoba nam się, im też. Z kina wychodzimy do polskiego baru – bez chleba ze smalcem, za to z polskim piwem i pierogami. Panie Hiszpanki zachłannie rzucają się na biżuterię wysadzaną bursztynem.

Później kolejno odwiedzamy jeszcze pawilony Portugalii, Belgii (truskawki w czekoladzie i najlepsza kawa w życiu za 6€), Danii, Bułgarii, Chin. Wszędzie kicha. Ludzie chodzą bez pomysłu, nie wiedzą, co oglądają. Na tym tle nasz pawilon wypada super. Do namiotu Niemiec trzeba było stać 2.5 godziny (!), podobnie do Rosji i Włoch, więc olaliśmy.

Połaziliśmy jeszcze po wszystkich pawilonach tematycznych, do których udało nam się dostać wśród tłumów ludzi.

Ostatecznie EXPO 2008 pozostawia w nas mieszane uczucia. Z jednej strony apele o oszczędzanie wody, zdjęcia pustyni i biednych dzieci, z drugiej placyk, na którym sprytnie zamontowane dysze wytwarzają stale mgiełkę wodną, żeby zwiedzający nie odczuli dyskomfortu. Większość państw wystawiających się nie kiwnęła palcem, by coś pokazać poza promowaniem samych siebie.

Około godziny 20:00 spadamy na autobus. Odbieramy bagaże, kupujemy kanapki na drogę (xar: „z czym chcesz?”, ja: „byle nie z tym jajkiem!” [tortillą], xar [po powrocie]: „masz z szynką i chyba serem.” Zaglądamy, a ten ser to obrzydliwy żółty tłuszcz od tej ich szynki. Podziękowałam.). O czasie ładujemy się na sam tył autobusu i szybko zasypiamy. Po 3.5-godzinnej drodze, pół godziny po północy, budzi nas jeden ze współpasażerów. Jesteśmy w San Sebastian. Słodko.

Informacje praktyczne

Więcej o polskim pawilonie na EXPO 2008:

• link
• link
• link - materiały oficjalne

Wstajemy jak ludzie, koło 7:00 i decydujemy wziąć płatne dodatkowo 2€ hostelowe śniadanie. Dostajemy w zamian 2 tosty, miniaturowy dżem w pudełeczku, takież masło, lurowatą kawę rozpuszczalną oraz szklankę soku. Przed południem wsiadamy w pociąg do Madrytu (koszt 17€ za 2 osoby, czas podróży ok 2.5h). W międzyczasie rozważamy swoje opcje. W zależności od możliwości dojazdu z Madrytu, pojedziemy do Toledo, albo Segovii.

W Madrycie lądujemy na stacji Atocha Renfe. Pierw na własną rękę próbujemy zorientować się w możliwościach dojazdu do wybranych przez nas miejscowości. Automaty biletowe informują nas, że do Toledo owszem, możemy się dostać – jednym z tych ich super szybkich pociągów za straszne pieniądze. xar zostawia mnie z plecakami przy bajorku pełnym żółwi i idzie szukać informacji turystycznej. Wraca z informacją, że do Segovii najlepiej pojechać autobusem. W tym celu musimy przejechać kolejką na stację Principe Pio, która obsługuje ruch podmiejski. Dworzec autobusowy Principe Pio mieści się pod ziemią. Stamtąd za 14€ od naszej dwójki jedziemy do oddalonej o 87km na północny zachód od Madrytu Segovii. Dla porównania pociąg kosztowałby nas 42€.

Segovia, podobnie, jak Cuenca, wpisana została na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Znana jest przede wszystkim z okazałego rzymskiego akweduktu.

W Segovii biuro informacji turystycznej na dworcu autobusowym nie działa. Nikt na dworcu nie mówi po angielsku. Na mapie w przewodniku dworzec autobusowy zaznaczony został jedynie enigmatycznie jako kierunek. Jednym słowem: koszmar turysty lądującego z plecakiem w nieznanej miejscowości w najgorętszej części dnia. Decydujemy się iść z całym ekwipunkiem do głównego biura pod akweduktem. Jak się szczęśliwie okazuje, nie jest to jakoś straszliwie daleko. Niestety, trwa sjesta i biuro jest zamknięte. Kierując się mapką i informacjami w przewodniku, idziemy do najbliższego hostelu – Pension Ferri przy Calle Escuderos 10 – niedaleko katedry. Sjesta trwa w najlepsze, gdy dobijamy się do drzwi. Wychodzi do nas starsza pani prowadząca hostel. Właścicielka standardowo mówi tylko po hiszpańsku. Anka w jakiś cudowny sposób rozumie, co kobiecina ma na myśli, mianowicie oznajmia nam, gdzie położy nasze paszporty oraz że mamy się wynieść następnego dnia przed 8 rano. Pokazuje nam pokój, łazienki, na kartce papieru ustalamy cenę, na migi tłumaczy, który klucz pasuje do których drzwi i gdzie klucze zostawić, gdy będziemy rano wychodzić. Za noc płacimy 28€.  Okej jesteśmy trochę zmęczeni, płacimy, przytakujemy i olewamy ją. W gruncie rzeczy pokój jest niczego sobie, wc też w miarę czyste. Problem pojawia się z prysznicem – odwieczny dylemat – zagrzybiona ściana, czy zagrzybiona zasłonka Oj, nie było tak tragicznie! Naszym sąsiadem był jakiś młody Hiszpan i rzeczywiście zostawił po sobie trochę nieporządek, ale myliśmy się już w dużo gorszych warunkach. Ogólnie hostel był w porządku.

Jemy, chwilę odpoczywamy i idziemy zobaczyć akwedukt – największą atrakcję miasta (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie). Zbudowany został przez Rzymian z bloków kamiennych bez użycia zaprawy. Jeszcze 100 lat temu dostarczał wodę dla miasta z prędkością 20-30 litrów na sekundę. Do czasów dzisiejszych zachował się jedynie odcinek 800m. Mieszkańcy twierdzą ponoć, że został zbudowany przez samego diabła, bo Rzymianie nie byliby w stanie zbudować czegoś tak potężnego. Spacerujemy wzdłuż całego zachowanego odcinka, w pewnym miejscu po schodkach wchodzimy na górę.

Przechadzamy się wąskimi, wysoko zabudowanymi uliczkami. Trzeba przyznać, że Segovia to bardzo ładne miasto (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie). W tym miejscu powinnam ponarzekać na zdjęcia dostępne na panoramio. Nasze były ładniejsze i diabli je wzięli. A tu w zasadzie nie ma z czego wybierać.

Wracamy na na Plaza Mayor (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie) ze słynną katedrą (zdjęcie, zdjęcie). Powoli się ściemnia, gdy idziemy zobaczyć Alcazar – zamek po przeciwnej stronie miasta (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie). O tej porze (w nocy) całość jest pięknie oświetlona, ale nie udało mi się znaleźć takich zdjęć. Położony na wzgórzu, otoczony wysokimi murami obronnymi, z głęboką fosą, w której dużo, dużo niżej kotłowała się woda. Wielkością, ozdobnością i głębokością fosy robi na nas spore wrażenie (zdjęcie, zdjęcie). Z murów z prawej strony widać wijącą się wsród sąsiednich wzgórz szosę i światła samochodów. Naszą ciekawość budzi też budowla położona w pewnej odległości od zamku, jakby strażnica (zdjęcie, zdjęcie). Cykamy foty, ale robi się zimno, więc, nastrojowymi uliczkami w stylu tej, wracamy na plac z katedrą. Katedra w nocy wygląda prześlicznie – w zasadzie dużo lepiej niż w dzień (zdjęcie, zdjęcie), podobnie jak Plaza Mayor (zdjęcie). Tętni tu życie nocne. Kelnerzy w smokingach, wesela itp. Oglądamy i zawijamy spać do naszej norki .

Informacje praktyczne

Pension Ferri – Segovia, Cale Ecuderos 10. Tu można zarezerwować pokój, zobaczyć zdjęcia i poczytać opinie na jego temat. Pokoje bardzo proste, ale czyste. Trochę gorzej z łazienkami, ale nie tragicznie. Dobre położenie – blisko Plaza Mayor i niedaleko Alcazaru.

Żeby dostać się do stacji metra Bailen  trzeba przejść prawie do końca Calle de Bailen (wzdłuż torów kolejowych). Po zejściu do podziemi podszedł do nas strażnik i sympatycznie poinformował po angielsku, że powinniśmy jechać zieloną linią metra (nr 5) cztery przystanki w kierunku Torrento. Metro to jeździ stosunkowo rzadko (co ok. 20 minut). Wysiedliśmy tak, jak nas poinformowano, później za strzałkami trafiliśmy na dworzec. Bilety do Cuenci kosztowały nas około 19€ za naszą dwójkę. Na pociąg czekaliśmy 1,5 godziny. Z dworca San Isidro odchodzą tylko pociągi spalinowe. Do Cuenci odchodzi ich codziennie cztery sztuki. Podróż trwa około 3,5 godziny. Pociąg przejeżdża przez dość malownicze tereny (wąwozy, zamki) zaczynające się za miejscowością Bunyol.

W Cuence po wyjściu z dworca kolejowego, jakieś 150 metrów w lewo znajduje się informacja turystyczna, której nie było opisanej w naszym przewodniku. Jest to jednak punkt sezonowy (kiosk), w którym siedzi znudzony facet, nie mówiący po angielsku. Dowiadujemy się, że do dyspozycji są 2 kempingi, z czego do jednego jest dojazd busem nr 8 z przystanku na przeciwko. Problem jest taki, że odchodzą tylko 3 autobusy dziennie, a w weekendy – w ogóle. Rezygnujemy i idziemy na poszukiwania  hostelu. Prowadzi nas nasz książkowy przewodnik.

Pierwszy z hosteli, najwyżej oceniony w przewodniku, znajduje się na Avenida de Republica Argentina (Pension cośtam ). Drzwi otworzył nam dziadek mówiący tylko po hiszpańsku. Pan zauważył, że ni cholery się nie dogadamy, więc zawołał kogoś. Staliśmy w progu i czekaliśmy, z wnętrza słychać było szuranie. Myśleliśmy, że osoba, na którą czekamy, złamała nogę, czy coś. Chwilę później naszym oczom ukazała się ledwo trzymająca się na nogach babcia, która przydreptała do nas z balkonikiem (!), która mówiła również tylko po hiszpańsku. Nieco bardziej uchylone drzwi ukazały naszym oczom plastikowe, wyblakłe kwiatki na starodawnej szafce w przedpokoju. Państwo byli bardzo gościnni, ale my, lekko zszokowani widokiem, zrezygnowaliśmy.

Następny hostel (ponoć gorszy) to Pension Central na 2 piętrze przy Alonso Chirino 7. Hostel urządzony jest w dość sporym mieszkaniu w starym budownictwie (wysoki sufit). Właścicielka również mówi tylko po hiszpańsku, ale dogadujemy się i zostajemy na jedną noc. Mamy pokój z TV, umywalką i dwoma łóżkami za 24€. Podoba nam się to, bo więcej płaciliśmy już za kemping. Hostel ma 2 czyste łazienki na korytarzu.

Po południu idziemy na stare miasto, które góruje nad nową częścią miasta. Wszędzie jest pod górę. Jemy posiłek w knajpce pod ratuszem (ku naszemu zaskoczeniu jeden z kelnerów mówi po angielsku). Wziąłem dziczyznę, Anka – tortillę (wyglądało jak standardowa jajecznica na kiełbasie w formie naleśnika i tak też smakowało – bez szału). Do tego po małym piwie. Rachunek wyniósł nas 23€.

Wg naszego przewodnika, „…starówka Cuenci, wpisana w 1996r. na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, to jeden z najpiękniejszych średniowiecznych zespołów miejskich Hiszpanii.” (F. Dutkowski i inni, Hiszpania, przewodnik praktyczny, wyd. Pascal 2007).

Droga na starówkę jest dobrze oznakowana i łatwo trafić do najważniejszych atrakcji. Bannery na rynku informują, że miasto ubiega się o tytuł europejskiej stolicy kultury w 2016r. Tym dziwniejszy jest fakt, że ciężko znaleźć kogokolwiek mówiącego po angielsku. Pracownik informacji turystycznej nawet nie za bardzo wiedział co to Poland, czy Polonia. Ludzie są jednak bardzo sympatyczni.

Miasto słynie z wyrobów ceramicznych. Zwiedzamy kilka sklepików przy Plaza Mayor (zdjęcie), wchodzimy też do katedry (zdjęcie).

Starówka mieści się właściwie w widłach dwóch rzek: Jucaru i Huecaru. Teren wznosi się ostro pod górę, rzeki znajdują głęboko niżej, w wyżłobionych jarach, ze starówki jest więc śliczny widok na strome zbocza gór.

Idąc wzdłuż rzeki Jucar  na przeciwległym zboczu góry widzimy wykute w skale oczy patrzące na miasto - tzw. oczy Jucaru (zdjęcie). Nie wiadomo kto i w jakim celu je tam umieścił. Prowadzą do nich drogowskazy, są one też opisane w naszym przewodniku, natomiast niewiele na ich temat znaleźć można w internecie.

Z kolei na zboczu góry, od której odgradza Cuencę Huecar znajduje się górująca nad okolicą, oświetlona nocą figura Jezusa. Bardzo bystro zagadnięty przeze mnie pan: „Do you speak English?” – przeczący ruch głową -  „Co to jest – to tamto?” odpowiedział po hiszpańsku, że figura Św. Serca Jezusa i że tam jest klasztor. Nie mam pojęcia, jak to się stało, ale świetnie się zrozumieliśmy (zdjęcie, zdjęcie)

Kierujemy się do tzw. wiszących domów (casas colgadas). Są to domy przylepione do klifu nad przepaścią, z pięknym widokiem na rzekę Huecar. Do dzisiejszych czasów dotrwały trzy sztuki (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie). W środku mieszczą się muzea i galerie. Obok wiszących domów, nad przełęczą wybudowano wiszącą na linach kładkę dla pieszych - Puente de San Pablo (zdjęcie). Jest z niej świetny widok na wiszące domy (zdjęcie). Wieczorem skarpa, wiszące domy oraz figura Jezusa górującego nad miastem są oświetlone.

Cuenca posiada życie nocne. Ludzie gromadzą się w barach i pubach zarówno na starym jak i nowym mieście. Nie mamy jednak siły by im potowarzyszyć. Już po zmroku wracamy do hostelu i padamy do łóżek.

Nikt z naszych znajomych nigdy nie słyszał o Cuence, a szkoda, bo miasteczko było bardziej interesujące, niż niejedna rozreklamowana atrakcja turystyczna.

Jedziemy do miasteczka nauki i sztuki w dawnym korycie Turii. Wysiadamy z naszego żółtego metrobusa na przystanku na Av. del Saler – obok mostu w kształcie harfy i centrum handlowego. Wstępujemy na zakupy (śniadanie!) do Carrefoura. W ramach degustowania lokalnych smakołyków kupujemy m. in. litrową butelkę orszady, która ma być orzeźwiającym cud-napojem. Mnie odrzucił już sam zapach migdałów, dla xara pierwsze 5 łyków było nawet smaczne, ale ostatecznie ledwo wmuszam w siebie litr płynu o konsystencji mleka.

W punkcie informacyjnym w centrum handlowym kupujemy bilety do oceanarium (Oceanografico) i muzeum nauki (Museo de las Ciencias Principe Felipe). Kosztuje nas to około 25€ od łebka. Dowiadujemy się, że oceanarium zwiedza się około 3h, natomiast muzeum – 4h. Obie atrakcje są otwarte od godziny 10:00. Oceanarium zamykane jest o 21:00, zaś muzeum o 24:00.

Czekając na 10:00 zwiedzamy miasteczko z zewnątrz. Jest ono niezwykle ciekawe z architektonicznego punktu widzenia. Organiczne kształty budynków przypominają trochę szkielety i muszle zwierząt (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie).

Na początek udajemy się do oceanarium (zdjęcie, zdjęcie). Na wstępie skanowanie bagaży jak na lotnisku.

Sam obiekt jest rewelacyjny. Cykamy foty fokom, pingwinom, morsom, ptactwu i rekinom.. Idziemy też na pokaz delfinów. Trzeba na niego przyjść około 30-40 minut wcześniej, gdyż miejsca szybko się kończą. Show jest wyborne, delfiny nieźle się bawią podczas niego. Nawet po zakończeniu przedstawienia podpływają, skaczą, ochlapują publikę. Wydaje się, że sprawia im to niebywałą radochę. Świetne są też lwy morskie – wielkie, ociężałe na skałach, a w wodzie mistrzowie zręczności.W podmorskim tunelu nie wiemy, w którą stronę patrzeć. Tu żółw, tam rekin, tu pani – nurek czyści szyby. Stoisz, wznosisz okrzyki i zastanawiasz się, gdzie jest Nemo Szałowe jest podświetlane na niebiesko akwarium z meduzami. Majestatycznie przepływające przed okrągłą szybą biało fosforyzujące na tle niebieskiej wody zwierzęta non stop mają widownię.

Oceanarium, oprócz pokazywania zwierząt ma też funkcję edukacyjną – dokształca ludzi w jaki sposób mogą działać by uchronić gatunki przed wymieraniem.

Idziemy do muzeum. Ponowne skanowanie bagaży, depozyt do dyspozycji. W muzeum nie wiemy za bardzo czego się spodziewać. Nauczony, jak wyglądają muzea w Polsce, jestem nieco niechętny wchodzeniu tam w ogóle. No ale skoro mamy już bilety… Ku mojemu zdziwieniu wystawy w niczym nie przypominają spotykanych w polskich muzeach. Wszystko jest interaktywne. Można dotknąć, pomacać, przetestować. Zabawa jest wspaniała!

Na początek trafiamy na wystawę dotyczącą ergonomii, wygody życia i dbania o zdrowie. Sprawdzamy swoją równowagę i refleks, ciepłotę swoich pośladków i dowiadujemy się, który typ siedzenia jest dla nas najlepszy, jak powinny być zorganizowane poszczególne pomieszczenia w domu i biurze. Badamy swoją zdolność wyskoku i ścisku dłoni. Dalej uczymy się, jak powinniśmy nosić ciężkie przedmioty, by nie nabawić się urazu kręgosłupa. Dowiadujemy się także stopę, o jakim profilu posiadamy oraz czy mamy prawidłową postawę. Jesteśmy miło zaskoczeni.

Następnie idziemy na wystawę statków. Tu również możemy napisać (właściwie dopisać, bo jest ich cała ściana) przysłowie żeglarskie występujące w naszym kraju, nauczyć się stron świata, nazw części statku, pokazywania chorągiewkami liter i znaków, poprzez podnoszenie ciężkiej kotwicy testujemy dostępne kołowrotki i występujące w nich przełożenia.

Później idziemy na wystawę bohaterów komiksów Marvella. Sprawdzamy, jak działa mózg Hulka i co doprowadza go do szału. Dowiadujemy się o wytrzymałości sieci pająka i wspinamy się po ściance. Badamy, ile decybeli ma nasz krzyk (mój 103 ) – drzemy się, ile sił w płucach – radocha niesamowita. Sprawdzamy, które części ciała są najzimniejsze, a które najcieplejsze. Bawimy chwytakami doctora Octopusa i próbujemy zawiązać przy ich pomocy sznurowadło. Sprawdzamy, czy jesteśmy mutantami (xar jest ;p).

Między jedną wystawą a drugą obserwujemy wahadło Foucaulta i podwójną helisę DNA (zdjęcie).

Kolejną na cel wybieramy wystawę urządzeń. Dość ciekawie dowiadujemy się jak można rysować palcem po piasku rozsypanym na obracającej się płytce, za pomocą szyby i regulacji jasności światła sprawdzać jak bardzo jesteśmy do siebie podobni. Jest to jeden wielki eksperyment. Tu laser i zakrzywianie światła, tam magnetyzm..

Piętro wyżej jest wystawa poświęcona eksploracji kosmosu. Ta akurat jest statyczna, nie mamy na nią siły.

Trafiamy na wystawę o ciele kobiety i zmianom, jakim podlega ono z wiekiem. Poznajemy (przynajmniej ja ) wszystkie stadia jej rozwoju i czym różni się od mężczyzny. Furorę robi możliwość wejścia do macicy (!). Wystawa robi na nas wielkie wrażenie.

Wychodząc z wystawy, obserwujemy przygotowania do jakiegoś przyjęcia, które odbędzie się w gmachu muzeum. Widzimy próbę generalną przedstawienia flamenco. Opuszczając budynek widzimy, że do wejścia ustawione są pochodnie. Same budynki są podświetlone (zdjęcie). Nie mamy czasu czekać, żeby zobaczyć jakie sławy się pojawią. Lecimy na ostatnie zakupy do Carrefoura i na autobus na kemping. Odchodzi on z nieoznakowanego przystanku na przeciwko Carrefoura. Mniej więcej 10 metrów przed światłami.

Dzień był niezwykle interesujący i pełen wrażeń.

Autobusy przyjeżdżają o czasie. Jest ich kilka, ale już na pierwszy rzut oka widać, że nie wszyscy się zmieszczą. Nasi fanatycy mają na szczęście swój środek transportu. Droga do Bunyolu przebiega spokojnie, autostrada do samego miasteczka. Trzeba przyznać Hiszpanom – drogi mają fantastyczne. Tuż przed zjazdem z autostrady tworzą się korki, ruchem kieruje policja. Całe centrum miasta zamknięte dla ruchu samochodowego. Wysadzają nas jakieś 400 m od miejsca walki. Standardowo podążamy za tłumem .

Na miejscu kilkadziesiąt tysięcy ludzi ludzi. Policja i wolontariusze sprawdzają, czy nie wnosimy przedmiotów mogących zrobić komuś krzywdę. Zabierają nam korek od butelki z wodą. Utykamy w tłumie w wąskiej uliczce kawałek od placu boju. Ludzi ciągle przybywa. Budynki opakowane dokładnie foliami i dyktami. Jest ukrop. Mieszkańcy okolicznych bloków polewają tłum wodą. Tłum reaguje entuzjazmem. Umawiamy się gdzie się spotkamy w razie zgubienia w tłumie (jest to dość ważne). Czekając na wjazd ciężarówek z pomidorami poznajemy Czecha i Czeszkę. Ucinamy sobie krótką pogawędkę – głównie po angielsku i na migi. Trochę głupio nie znać języka sąsiadów.

Równo w południe słyszymy dźwięk syreny, oznajmiający początek walki. Wszyscy zaczynają przepychać się w stronę placu. Po chwili pojawia się pierwsza ciężarówka. Okazuje się, że jest już pusta. Jedzie druga – też pusta. Ludzi nie ubywa, a ciężarówki muszą przejechać. Zostajemy prawie wgnieceni w ścianę budynku. Decydujemy się ruszyć głębiej w tłum w nadziei na pomidory i odrobinę miejsca. I tu zaczynają się problemy. Ludzie przepychają się niemiłosiernie. Jest gorzej, niż pod sceną na koncercie rockowym. Brodząc po kostki w pomidorowej mazi ledwo utrzymujemy równowagę. Co chwilę gubimy klapki, by za chwilę jednak je znaleźć. Prócz pomidorów, w powietrzu latają też mokre szmato-koszulki. Ledwo jest czym oddychać. Ludzie się przewracają i tratują. Jeśli ktoś nie pomoże ci szybko wstać, ktoś inny przelezie po tobie i nawet nie zauważy. Jest ślisko od przecieru pomidorowego i coraz bardziej niebezpiecznie.

Ostatecznie zostajemy zepchnięci do bocznej uliczki. Tam jest spokojniej. Tłum nie napiera ze wszystkich stron, można się schylić po amunicję Rzucamy się świeżo wyprodukowanym keczupem, smarujemy mazią wszystkich dookoła – wet za wet Na ziemi pełno śmieci. Klapki, koszulki, butelki. Trzeba uważać, jak się staje. Mokre, upaćkane koszulki latają w powietrzu. Okulary do pływania zdają egzamin, mimo, że gubię jedno szkło kontaktowe. Po około 2h od rozpoczęcia słychać wystrzał oznaczający koniec wojny. W sumie naliczyliśmy około 6 ciężarówek pełnych pomidorów. Robimy sobie pamiątkowe zdjęcia aparatem w wodoszczelnym pokrowcu, obok nas przechodzi facet, gadający do adidasa, którego trzyma przy twarzy. W środku ma komórkę. xar zatrzymuje go i pyta, czy może mu zrobić zdjęcie. Facet do komórki: „czekaj, jakiś koleś chce mi zrobić zdjęcie!”. Pozuje chwilę i odchodzi rozmawiając dalej. Ktoś inny robi zdjęcia lustrzanką zapakowaną w kurtkę tak, że tylko obiektyw lekko wystaje przez rękaw. Jest cały w pomidorach, nie wiem, jakim cudem udało mu się nie upaćkać i nie zgubić aparatu. Tłum śpiewa i wiwatuje. xar kręci filmiki.

Powrót na główny plac miasta sprawia nam trochę problemów. Błądzimy, do tego ja bez soczewki prawie nie widzę na jedno oko. Jako, że jestem tam jednym z najwyższych to raz po raz obrywam mokrą szmatą przez plecy. Trafiamy na kran z wodą (Fontanna del Republica). Myjemy twarz i wychodzimy na rynek. Okazuje się, że straż i mieszkańcy już czyszczą miasto, żeby pomidory nie zaschły na elewacjach. Korzystamy z orzeźwiającego prysznica pod szlauchem strażackim. Mur stworzony z policjantów wzajemnie trzymających się za ramiona wypycha cały tłum na rynek. Idziemy z falą, rzucając się pozostającymi na ulicach resztkami. Oczywiście dostaje z każdej strony kolejnymi szmatami w pysk. Na rynku kupujemy piwo, domowego wyrobu sangrię i  kanapki i próbujemy wyschnąć w słońcu na schodach. Poniżej śmiałkowie na golasa kąpią się w fontannie (damn it! nie ma zdjęć! ).

Około godziny 14 wracamy śmierdząc niemiłosiernie na kemping. Atmosfera w autobusie jest ciężka. Pomidory na nas zaczęły już fermentować w słońcu i nawet klimatyzacja nie daje rady. Całe szczęście, że nie pojechaliśmy pociągiem z Walencji. Wszystkie ciuchy, jakie mieliśmy są do wyrzucenia. Na kempingu jesteśmy pierwsi – przed fanatykami, więc wszyscy wysypują się z autobusu, dobiegają do namiotów, biorą mydła, szampony, ręczniki i biegną pod prysznic. Mimo dość długiego moczenia – śmierdzimy dalej.

Jest wcześnie, więc jedziemy do Walencji. Wysiadamy z autobusu na Av. Jacinto Benavente, tuż za Puente de Angel Custodio i schodzimy do dawnego koryta Turii. Jest śliczne. Jeden wielki i zadbany park. Fontanny, korty, boiska, rewelacja. Zauważamy, że nie ma żadnych ławek. Ludzie siadają na trawie gdzie akurat jest cień. Wiele osób biega – nawet w tym upale. Inni spacerują z psami. W parku są też źródełka z pitną wodą.

Doliną Turii idziemy aż do Puente de Serranos. Potem wychodzimy na powierzchnię i oglądamy Torres de Serranos - dobrze zachowaną wieżę obronną.  Jesteśmy koszmarnie głodni. Kierując się szlakiem pałaców zaznaczonych na planie, dochodzimy do Plaza de la Virgen. Siadamy w restauracji na placu i zamawiamy paellę  i fidueę z rakiem, muszlami, krewetką i kurczakiem. To, co wjeżdża na nasz stół odbiega od naszych wyobrażeń. Jest zeschnięte, bez smaku i szału nie robi. Upieczenie tej jednej krewetki w pancerzu nie ułatwia sprawy. Jak to się elegancko je?! xar straszy mnie rakiem. Mamy niezły ubaw, ale inni ludzie spoglądają na nas z rosnącym zainteresowaniem i jesteśmy traktowani jak lokalna atrakcja turystyczna.

Zmęczeni, wracamy na kemping.

Na kempingu od razu decydujemy się zostać na dwie noce, przy czym za każdą płacimy około 20€. Pani w recepcji informuje nas jednak, że na kempingu jest około 150 Australijczyków (przyjechali podobnie jak my na Tomatinę) i że w nocą może być nieco głośno. Dowiadujemy się, że jest organizowany na jutro wyjazd do Bunyolu na Tomatinę. Odjazd spod kempingu i powrót na kemping specjalnym autobusem. Koszt około 36€ za naszą dwójkę. Wieczorem jedziemy do Walencji pozwiedzać.

Kemping Coll Vert jest klasy 2. Łazienki w miarę czyste choć pod prysznicami jest małe ciśnienie wody co nieco irytuje. Oprócz tego na kempingu jest basen i supermarket. Do centrum odchodzą co pół godziny autobusy. Zatrzymują się na przeciwko wejścia do kempingu (pomimo, że nie ma przystanku). Do centrum jedzie się również około pół godziny.

Przenosimy namiot, jednak robimy to bez składania go, co wzbudza powszechne zdziwienie mijających nas ludzi.

Informacja turystyczna na kempingu działa o niebo sprawniej, niż ta w mieście. Dowiadujemy się, jak się dostać do Tarragony. Mianowicie trzeba wyjść na plażę, skręcić w lewo i iść wzdłuż brzegu około 20 minut do miejscowości Altafulla. Za pierwszym jej domem skręcić w głąb lądu, wejść na wiadukt nad torami, z którego następnie trzeba zejść na dworzec kolejowy (właściwie przystanek, bo nie uświadczymy tam żadnych kas sprzedających bilety). Brzmi skomplikowanie, ale trafiliśmy bez większych problemów za pierwszym razem. Uwaga na peronie – jeśli usłyszycie podjeżdżający pociąg nie wychylajcie się za bardzo - pociągi towarowe rozwijają tam zadziwiające prędkości, nawet na zakrętach. Takie towarowe rozpędzone TGV, niezwalniające przy wjeździe na stację, zdmuchnie Was z łatwością.

Jedziemy do Port Aventura – największego parku rozrywki w okolicy. Informacje o nim zebraliśmy już w Polsce (dzięki, Piotruś!), inaczej pewnie ominęlibyśmy go, nie wiedząc, co tracimy. W pociągu nie szukamy konduktora, pani w informacji turystycznej na kempingu powiedziała, że jak przyjdzie sam – to spoko, powiemy, gdzie wsiedliśmy i czego potrzebujemy. Tak też robimy i zaoszczędzamy w ten sposób trochę na przejazdach.

Z pociągu wysiadamy na stacji Port Aventura (stacja przed właściwym Salou) i podążamy głównym deptakiem za tłumem. Dniowe wejście do parku rozrywki dla naszej dwójki to 84€. Za dodatkową opłatą można kupić bilety Express, które umożliwiają wejście na atrakcje z uprzywilejowanej kolejki, gdzie czeka się zazwyczaj maksymalnie 15 minut. Jedną z części Port Aventura – osobno płatną – jest Caribe Aquatic Park. Można wykupić bilet łączony na obie te atrakcje, jednak słusznie podejrzewamy, że nie starczy nam czasu na obejście jednej, choć nie ukrywam – przy panującej temperaturze (ze 35 stopni w cieniu) – kąpiel kusi.

Cały park podzielony jest na sektory, odpowiadające różnym częściom świata: jest część poświęcona rejonowi Morza Śródziemnego, Polinezji, Chinom, Meksykowi i Dzikiemu Zachodowi.

Na terenie parku jest mnóstwo knajp i sklepów z różnoraką tandetą. Wart uwagi jest fakt, że w łazienkach są specjalne krany do uzupełniania butelek z wodą pitną za darmo. My trafiliśmy na straszliwie prażące słońce, więc naszą butelkę uzupełnialiśmy tam kilkukrotnie. Warto wziąć ze sobą jakieś jedzenie. Kanapki na miejscu kosztują 4€, cola – dalsze 5€.

Pierwszą czynną atrakcją, która przykuwa naszą uwagę jest Tutuki Splash – ludzie w łódkach – wszyscy, jak jeden, z aparatami fotograficznymi w ręku – wciągani są na wzniesienie i z niego spuszczani w dół – lądują w wodzie przy solidnym rozbryzgu, który przemacza do suchej nitki ich i ich aparaty. Zniechęca nas kolejka, idziemy dalej.

Na kolorowej, choć mało czytelnej mapce jedna z atrakcji rzuca się od razu w oczy – olbrzymi rollercoaster umieszczony w chińskiej części miasteczka. Na początek decydujemy się przejechać rollercoasterem, w sumie pierwszy raz w życiu. Idziemy od razu na największy – Dragon Khan. Kolejki długie, czekamy ponad godzinę. Przejażdżka fajna, obojgu (?!) nam się podobało (sławne „xaaaaaaarr ja Ciiię zabiiiiijęęę!!!” podczas zjazdu w dół ). Krzyczeli wszyscy – żeby nie było, że tylko ja ;p Mój lęk wysokości został wystawiony na wielką próbę, chyba temperatura i słońce rzuciły mi się na mózg, że w ogóle się zgodziłam wsiąść do tego wagonika. W sumie najgorszy wcale nie był spadek w dół, pomijając fakt, że ciężko nabrać powietrza ze względu na pęd. Najbardziej nieprzyjemne było okręcanie wokół osi toru. Wysiedliśmy na gumowych nogach, wszyscy jak jeden z kretyńskimi uśmiechami na twarzy, każdy z pełnym zrozumieniem patrzący na pozostałych.

W trakcie przejazdu automat cyka fotki każdemu wagonikowi, a następnie w budce przy wyjściu można zamówić odbitki. Wzieliśmy sobie naszą z wysyłką na maila. Zapłaciliśmy 5€, a fota do dziś nie przyszła niestety. Dlatego też polecam kupowanie jednak papierowych odbitek.

Później Anka przejechała się jeszcze karuzelą łańcuchową usytuowaną po sąsiedzku (smak dzieciństwa). Dalej – zupełnie przez przypadek – wpakowaliśmy się do pawilonu chińskiego i obejrzeliśmy Fantasia Magica de China – pokaz „czarów” z bańkami mydlanymi, przeznaczony głównie dla dzieci; xar był znudzony, mi się podobało.

Ponieważ przy Dragon Khanie wszystkie pomniejsze rollercoastery napotkane po drodze nie robiły już na nas jakoś wrażenia – dotarliśmy do Meksyku, nad którym góruje wieża Hurakan Condora. W skrócie jest to wieża, na którą wyciągane są osoby na wysokość 100m, u góry fotka i spadek swobodny w dół. Całkiem przyjemne Najgorszy moment to samo wyciąganie, gdyż jest wolne, wieża się trochę chwieje, ale z góry widać piękną panoramę. Jako że automat do wysyłania fot na maila w tym miejscu był uszkodzony wziąłem odbitkę papierową. Wykonywana jest od ręki na miejscu, koszt 7€. Na fotce – wszyscy z przerażeniem patrzą w dół, tylko mój brat szczerzy się do aparatu z miną psychopatycznego, seryjnego mordercy ;>

Wiele atrakcji jest zamkniętych, np. Templo del Fuego, FiestAventura. Nie wiemy nawet, czy warto do nich wejść, ponieważ na mapce nie ma żadnego opisu. Kolejki często odstraszają, czekanie przez godzinę lub dłużej do czegoś, co nie wiadomo, czym jest, zniechęca nas.

Trafiamy do El Diablo. Tę kolejkę polecił nam Piotrek, jest w większości drewniana, drewno skrzypi, rusza się, co dodaje smaczku. Kolejka urządzona jest na kształt starej kopalni, bardzo klimatyczna, podobało nam się.

Kolejną atrakcją jest rollercoaster Tomahawk, na który dostaliśmy się w zasadzie przez przypadek (sądziliśmy, że kolejka jest do innej atrakcji). Czekaliśmy w kolejce kolejne 45 minut. Sam Tomahawk jest krótkim, drewnianym jednak bardzo treściwym i trzeszczącym rollercoasterem. Wagoniki są jednoosobowe i w trakcie przejazdu trzeba się trzymać

Próbowaliśmy pojechać jeszcze Stampidą, jednak długość kolejki nieco nas przeraziła, a byliśmy już zmęczeni po całym dniu na słońcu. Przeszliśmy się uliczkami Dzikiego Zachodu, cyknęliśmy obowiązkowe fotki z pętlą wisielca na szyi.

Na koniec skorzystaliśmy jeszcze z Grand Canyon Rapids. Jest to spływ pontonowy. Trochę zwątpiliśmy, gdy zobaczyliśmy ludzi ubierających się w płachty przeciwdeszczowe, w końcu mieliśmy ze sobą lustrzankę, która, bądź co bądź, za wodą nie przepada. Spływ był jednak bardzo przyjemny, dokoptowano nas do jakichś obcojęzycznych, ale bardzo miłych ludzi, wszyscy się mocno śmialiśmy. Trochę nas ochlapało, ale ubieranie płacht przeciwdeszczowych to spora przesada.

Po powrocie na kemping czekała na nas kartka, że nie należy rozwieszać prania w obrębie parku. Było nam wszystko jedno.

Decydujemy, że jedziemy do Tarragony. W Figueres okazuje się, że nie ma bezpośredniego połączenia, musimy najpierw złapać pociąg do Barcelony za niecałą godzinę, o 12:03.  W Barcelonie jesteśmy o 13:46, w biegu kupujemy bilety, okazuje się, że pociąg do Tarragony odjeżdża za parę minut. Zdążamy. Czas podróży to ok 1,5 godziny.

Przy wyjściu z dworca w Tarragonie łapiemy podejrzanie wyglądającego, dość zaniedbanego i bezzębnego gościa (ochroniarza? sprzątającego? – xar twierdzi, że policjanta…) z pytaniem gdzie znajdziemy informację turystyczną. Ku naszemu zdziwieniu, facet mówi po angielsku – z dziwnym trochę akcentem, ale płynnie tłumaczy nam, jak iść. Na prawo od dworca wzdłuż brzegu morza, obok ronda schodami do góry, do końca ulicą, gdy będzie ona zakręcać w lewo idziemy nią nadal aż dojdziemy do skrzyżowania. Po prawej stronie będzie kabina IT. Jest upał, zaczęła się sjesta. Znajdujemy te schody i wyrywa nam się jęk na widok wysokości, na którą musimy się wspiąć, co kwitują śmiechem 2 starsze kobiety, które choć bez plecaków też mają trudność w ich pokonaniu. Upewniamy się, czy jesteśmy na dobrej drodze. Chwilę ze sobą konferują po hiszpańsku i kiwają głowami. Wspinamy się dalej. Jesteśmy na Baixada de Toro. Widok z góry jest oszałamiający, zamiast jednak podziwiać wciąż pniemy się pod górę stromą uliczką. Mijamy Rambla Nova i dochodzimy do Passeig de les Palmeres (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie), ocienionego palmami placyku z widokiem na Cudowną Plażę – Platja del Miracle (zdjęcie). Rozkładamy się na ławeczce – nie widać informacji turystycznej. xar zostaje z plecakami, ja wracam na Rambla Nova i podpytuję kelnerów w restauracjach. Nikt nic nie wie. Dziwne.. W końcu ktoś wskazuje mi drogę, informacja znajduje się w szklanej budce za ronde – między Passeig de Sant Antoni a Via Augusta. Jednak na miejscu okazuje się, że informacja jest zamknięta na czas sjesty – do 18:00! Na drzwiach jest mapka z zaznaczonymi innymi punkami informacji, które mogą być otwarte. Najbardziej prawdopodobny jest punkt na Starym Mieście, przy Carrer Major. Zostaję z bagażami, zaś Anka lata szukać informacji. Czekam 15 minut, pół godziny, godzina, ona nie wraca. Zaczynam się denerwować. Telefon zostawiła, nie ma żadnego kontaktu. Po 1,5 godzinie, gdy już zacząłem kombinować, gdzie zostawić bagaże i udać się na policję, ostatecznie wróciła. Tyle, że ze złymi wieściami.

Wyposażona jedynie w mapkę z przewodnika – niezbyt czytelną – zwiedziłam w zasadzie całą starówkę na wschód od Rambla Vella. Tarragona to najlepiej zachowane rzymskie miasto poza granicami Włoch. I rzeczywiście – Starówka jest piękna. Gdybyśmy mogli tylko zwiedzić ją na spokojnie.. Błądząc po uliczkach zostałam zaczepiona przez parę Anglików, którzy spytali, czy szukam informacji turystycznej. Odpowiedziałam, że tak. Pokazali mi, gdzie to jest, dodając jednak, że jest zamknięta z powodu sjesty, oni też chcieli skorzystać. Spytali, czy nie mam mapy – nie miałam. Powiedzieli, że oni mają dwie i mogą mi jedną dać. Podziękowałam grzecznie. „4euro!” – zażartowali. Dałam się nabrać. Na mapce zaznaczone były inne punkty informacji. Poszłam więc jeszcze na Via de L’Imperi Roma – z takim samym skutkiem. Zniechęcona, zmęczona i odwodniona wracam do xara.

Wszystkie informacje turystyczne są zamknięte, a my jesteśmy w dupie. Nie wiemy, gdzie szukać kempingu, cały dzień w zasadzie zmarnowaliśmy. Tarragona jest bardzo ładnym miastem, ale tylo ja je zwiedziłam. Do wyboru mamy albo czekać na otwarcie informacji i próbować dostać się do jakiegoś kempingu tutaj, albo wsiadać w pociąg i próbować w pobliskim Salou, do którego i tak mamy zamiar wybrać się jutro. Boimy się jednak, że tam sytuacja się powtórzy. Nasz przewodnik wzmiankuje, że „przy Platja Llarga  ciągną się kempingi Las Palmeras (…), i Las Salinas (…), przy Platja Tamarit Tamarit Park…” itd. itp., tylko nie raczy wspomnieć, gdzie to jest. Nie napisali nawet w którą stronę! Napisali za to, że można tam się dostać autobusem nr 1 i 3 z Plaça Corsini. Idziemy więc na Plaça Corsini. Okazuje się, że ruch na Plaça Corsini jest wstrzymany, ponieważ na środku wybudowano pawilon targowy. Nie ma tam żadnego przystanku. Z mapy wynika, że obok powinna być następna budka informacji turystycznej. Dochodzi 18:00, powinna być czynna. O godzinie 18:00 pojawia się laska od obsługi. Za cholerę nie idzie się z nią dogadać, mimo, że mówi po angielsku. Ani ja, ani Anka w dwóch podejściach nie potrafimy się dowiedzieć niczego o dotarciu na kempingi, poza tym, że są one daleko. Gdy pytamy o autobus pokazuje bliżej nieokreślony kierunek. I koniec. Błądzimy po okolicy, znajdujemy przystanek linii nr 9, o której mówiła. Autobus odjechał 5minut temu, następny za 40minut. Nie mamy farta tego dnia. Nie można być już bardziej w dupie. Czekamy. Gdy autobus wreszcie nadjeżdża, pytamy kierowcę, czy jedzie na camping. Wygłasza długą przemowę, z której rozumiemy jedynie „No, no”. Okazuje się, że prawdopodobnie jedzie on nie w tę stronę co trzeba. Klientka z IT źle nam wytłumaczyła. Najgorzej, że kierowca też nie za bardzo potrafi się z nami dogadać, gdzie powinniśmy złapać busa w drugą stronę. Wskazuje nam ręką kierunek, w którym prawdopodobnie powinniśmy szukać naszego przystanku. Błądzimy dalej. Trafiamy na jakiś dworzec autobusowy, którego wcześniej nie widzieliśmy. Próbujemy się z kimś dogadać. Nikt nie mówi ani słowem po angielsku. Masakra. Spędzamy tam jakąś kolejną godzinę, jednak nikt nie potrafi nam pomóc.

W ogólnym poirytowaniu wracamy na dworzec kolejowy, bluzgając na wszystko co dookoła. Pociąg do Salou odjeżdża za pół godziny. xar rzuca pomysł, że może pogadać z taksówkarzami.  Mówię, żeby próbował. Ja mam dość. Kierowca oznajmia mi, że zawiezie nas na kemping za około 20€. Nie mamy zbytniego wyboru, bierzemy. Jedziemy około 20 minut trasą szybkiego ruchu do kempingu Park Tamarit. Jak się okazało, jest to najdalej położony kemping od miasta (skąd mieliśmy o tym wiedzieć? Nasz przewodnik pomija ścisłym milczeniem takie nieistotne informacje). Wcześniej mijaliśmy np. Catalonię, która jest w tej samej, najwyższej klasie jakości (1a). Nasz Park Tamarit jest ogromny, na oko kilka hektarów i tylko 3 wolne miejsca. Bierzemy i płacimy zawrotną cenę 46€ za 2 osoby i namiot za jedną noc. Trafiliśmy akurat na ostatni dzień drogiego sezonu. Pan w kasie próbuje zabłysnąć zmieniając w czasie rozmowy język z angielskiego na niemiecki. Gdy dowiedział się, że pochodzimy z Polski, bardzo nas za to przepraszał Po zakwaterowaniu, każdy mieszkaniec dostaje kartę magnetyczną z danymi i zdjęciem, która uprawnia m.in. do korzystania z basenu.

Kemping jest głośny. Dużo ludzi i dzieci. Warunki sanitarne bardzo dobre. Do tego basen, jacuzzi, boiska tenisowe, do kosza, squasha, piłki nożnej, stoły do pingponga, supermarket, bary, dobra informacja turystyczna, piekarnia, lekarz(!). Do tego wieczorami koncerty zespołów. Wszystko na terenie kempingu. Mimo tych zalet, trochę ciężko jest wbić śledzie od namiotu. Nie ma jednak żadnego wiatru, więc olewamy sprawę, rozkładamy namiot byle jakoś stał i idziemy pochodzić po plaży.

Widok z lotu ptaka na fragment kempingu i plażę Tamarit: zdjęcie.

Plaża wieczorem po takim dniu, jak ten, jest cudowna. Woda chłodna, szum fal uspokaja. Z jednej strony mamy widok na pięknie podświetlony zamek (zdjęcie)  i w oddali światła Tarragony, z drugiej zaś w oddali latarnię morką gdzieś w Torredembarra (zdjęcie, zdjęcie) i mniejszą na umocnieniach w Altafulli (zdjęcie). Dochodzimy do zabudowań Altafulli i wracamy.

Informacje praktyczne:

Camping Tamarit Park – http://www.tamarit.com/ – w zasadzie nie ma co więcej pisać. Reklamują się sami. Bardziej przypomina miasteczko, niż kemping. Jest wszystko – od zróżnicowanych toalet (w tym większych kabin dla matek z małymi dziećmi), i pralni przez basen, korty, informację turystyczną, lekarza, piekarnię, supermarket do stacji benzynowej z myjnią samochodową. Drogo – jak na kemping. Duże obostrzenia – np. zakaz rozciągania linek i suszenia prania – dostajemy notę na ten temat. Kemping posiada prywatną plażę z widokiem na pięknie podświetlony nocą zamek. W kwestii dojazdu: jeśli nie dysponuje się samochodem (co jest najlepszym wyjściem), najlepiej jest wysiąść z kolei w Altafulli – Tamarit (stację przed Tarragoną), dojść do plaży, skręcić w prawo i dojść do zamku. Teren przed zamkiem to właśnie Tamrit Park.

Budzimy się ostatecznie o 3:30. Ze względu na remont lotniska odprawa bagażu zaczęła się o 3:00, 3 godziny przed odlotem. Zmizerowany xar ściąga gacie z twarzy i oświadcza: „Wszystko sobie przemyślałem, nie ma po co tam jechać!” Optymizm pierwsza klasa! Zostawiam go z bagażami, żeby doszedł do siebie, pierwsza idę szukać toalety. Widzę, że sporo osób postanowiło pójść w nasze ślady. Niemal wszystkie ławki są zajęte, ludzie śpią też na podłodze na karimatach. Ustalamy nowe trendy Myjemy się po kolei, trochę świeżsi, choć zmęczeni odprawiamy bagaż, a potem siebie.

Od razu po przylocie ładujemy się do autobusu do Girony. Nie jest to wcale proste – zwłaszcza z plecakami. Ludzi jest sporo, nie ma możliwości, żeby wszyscy się zmieścili. Przejazd z lotniska na dworzec kolejowo-autobusowy w Gironie dla 2 osób kosztuje 4,30€. Na dworcu kolejowym znajduje się informacja turystyczna. Obsługujący bez większych problemów mówią po angielsku, ale trzeba z nich wyciągać informacje, prosić o mapy. Dostajemy informacje o kempingach w regionie Costa Brava. Decydujemy się zacząć wędrówkę od tzw. Trójkąta Dalego. Do wyboru mamy więc Pubol, Figueres i Cadaques/Portlligat. Pan w informacji mówi, że tak czy owak musimy się dostać do Figueres – najlepiej pociągiem. Kupujemy więc bilety na pociąg do Figueres (4,70€ za 2 osoby).

Od razu na dworcu w Figueres trafiamy na następny punkt informacji turystycznej – wprost na peronie. Obsługiwany jest przez 3 zażywne dziewczyny. Na blacie od razu ląduje mapa miasta – jesteśmy tu, co chcecie zobaczyć? Muzeum? Jest tu. Warto jeszcze pójść tu i tu. Przechowalnia bagażu? Na dworcu autobusowym – tuż obok. Chcecie jechać dalej? Tu macie rozkład autobusów. To się nazywa informacja! Energicznie, z sensem i załącznikami graficznymi.

Idziemy więc pierw na dworzec autobusowy w poszukiwaniu przechowalni bagażu. Z dworca kolejowego należy iść w lewo przez skwerek Plaça de l’Estacio. Trafiamy bezbłędnie. Przechowalnia bagażu okazuje się być szafkami na kluczyk, do których z trudem wciśniemy plecak, do tego drogo. Trudno, podźwigamy. Kierujemy się w stronę muzeum, rozglądając się przy okazji za sklepem. Po pierwsze potrzebujemy wody i jedzenia, których mamy mało ze względu na obostrzenia bagażowe w samolocie, po drugie chcemy kupić kartusz gazowy do palnika. Szczęście nam dopisuje, spory i otwarty supermarket znajdujemy tuż obok – na Carrer Sant Llatzer. Kartusza nie ma, ale woda i jedzenie tak. W tym absolutnie przepyszny jogurt cytrynowy, jakiego już później nigdzie w Hiszpanii nie udaje nam się znaleźć.

Po Figueres chodzimy przez około godzinę. Kierujemy się w stronę Muzeum Dalego, więc z Carrer Sant Llatzer skręcamy w prawo w Carrer Mendez Nuñes i dochodzimy do Plaça del Gra, na którym ma miejsce targ. Przechodzimy obok straganów pełnych owoców i warzyw.  W sklepiku z przy Carrer Rutlla udaje nam się kupić kartusz do palnika. Pierwsze zetknięcie z językiem hiszpańskim kończy się kalamburami Skręcając z Carrer Rutlla w Carrer Nou dochodzimy do ocienionej dwoma szpalerami drzew Calle de la Rambla (zdjęcie). Ściągamy plecaki, rozkładamy się na ławce i jemy wreszcie śniadanie. Robimy też kilka zdjęć pomysłowej iluzji na chodniku – zdjęcie. Centrum miasta dość ładne, ale szału nie ma.  Pytamy przechodniów o drogę do Muzeum Dalego z jajkami na dachu. Skręcamy w Carrer de Sant Pere i ostatecznie trafiamy. Kolejka straszliwie długa, na kilka godzin stania w upale, a wejście drogie, więc sobie darujemy. Oglądamy i fotografujemy budynek i okolice  z zewnątrz (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie).

Wracamy na dworzec, jedziemy busem o 13:00 do Cadaques. Podróż trwa około godziny i kosztuje około 9€ za 2 osoby. Teren, na początku równinny, po wyjeździe z Roses zmienia się na coraz bardziej pofałdowany. Jedziemy wąską, krętą drogą. Za szybą mamy bardzo ładne widoki, urwiska, tarasy z gajami oliwnymi. Na jednym z mijanych szczytów znajdują się dziwne zabudowania – zdjęcie, zdjęcie - w dalszym ciągu nie wiemy, co to jest. W końcu na horyzoncie spomiędzy gór wyłania się morze. Jest śliczna pogoda.

Dworzec autobusowy, a w zasadzie stanowiska, na których stają autobusy, bo żadnego holu z kasami nie ma, znajduje się przy wjeździe do miasta. Informacja turystyczna znajduje w budce na małym skwerku przy Avinguda Caritat Serinyana, na lewo od wyjścia z „dworca autobusowego”, za mostkiem. Dostajemy mapkę miasta i pytamy o kemping, pani mówi, że to daleko – martwimy się. Jak daleko? Ze 2km. Łe! Co to dla nas? Pani rysuje nam drogę. Jednak szybko zaczynamy przeklinać. Droga zaczyna piąć się pod górę, a chwilami jest całkiem stroma. Idzie się około 25 minut.

Kemping kosztuje nas za 1 noc, 2 osoby i namiot 23,15€. Jest to dość spory obiekt, warunki sanitarne są nienajgorsze. Dodatkowo do dyspozycji mamy dobrze zaopatrzony sklep z normalnymi cenami. Na miejscu basen, bar i bilard. Rozstawiamy namiot w miejscu z widokiem na morze. Minus tej decyzji jest taki, że straszliwie wieje. Musimy wbijać wszystkie śledzie, dodatkowo przywiązujemy namiot do drzewa żeby nie odfrunął. Cały proces pierwszego rozstawienia i przygotowania naszego pierwszego „obozu” w tym sezonie zajmuje nam dłuższą chwilę (wliczamy w to ściganie różnych części namiotu i bagażu po połowie kempingu).

Po południu idziemy się schłodzić na basen, a później do portu w Cadaques (dróżką na skróty zaczynającą się naprzeciwko wejścia na kemping). Szwendamy się, podziwiamy widoki, nie dzieje się nic nadzwyczajnego. Cadaques jest ładną miejscowością, pełną białych domków krytych ceglastą dachówką i wąskich, stromych i bardzo urokliwych uliczek. Jednakże, co podkreśla xar, nie wyróżnia się niczym od innych podobnych miejsc. Ot, po prostu kolejny kurorcik na Costa Brava. Może nie tak zatłoczony jak inne, bo jednak trzeba się trochę natrudzić, żeby tu dojechać, ale już powoli zaczynający odcinać kupony od sławnych nazwisk, które go zamieszkiwały, lub po prostu tu bywały. Nie na darmo Cadaques zwany jest „wioską Dalego” – twórca spędzał tu wakacje jeszcze jako dziecko, a później kupił chatę w sąsiadującym Portlligat. Oprócz niego Cadaques poszczycić się jeszcze może goszczeniem Picassa, Matisse’a, Tomasza Manna, Garcii Lorci, czy nawet Einsteina. Trudno nam powiedzieć, dlaczego upodobali obie oni konkretnie to miejsce – może właśnie ze względu na oddalenie i brak zadufania – bo Cadaques, choć ładny i bezpretensjonalny, naprawdę nie wyróżnia się niczym specjalnym.

Wracamy na kemping, jemy coś i idziemy na spacer do Portlligat, gdzie jest następne muzeum Dalego. Chata Dalego – kolejny budynek z jajami na dachu: zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie). Są tam również sławne 2 głowy (z czego jedna rozcięta) – zdjęcie. Nie wchodzimy do środka, bo późno i piekielnie drogo. Nie jesteśmy aż takimi fanami. Porobiliśmy foty, wracamy na kemping. Piwko i do spania.

Informacje praktyczne

Camping Cadaques – Carratera de Port Lligat 17 – to oficjalny adres. Patrząc na mapę stwierdzam, że camping leży przy Avinguda Salvador Dali, czyli przy drodze prowadzącej do Portlligat. Położony jest na wzgórzu pomiędzy Cadaques a Portlligat, z widokiem na morze od strony Portlligat. Zarówno do portu w Cadaques, jak Portlligat jest około 1,5 – 2km. Ceny na 23-08-2008r.: 7,10€ od osoby + 8,95€ za namiot za noc. Osobno płaci się za np. rower, nie wolno wprowadzać psów. Ze względu na położenie z widokiem na morze, trzeba liczyć się z dużym wiatrem. Mieliśmy trochę problemów z rozbiciem namiotu, bo wszystko uciekało, a ziemia była na tyle spieczona, że wbicie śledzi było wyzwaniem. No i troszkę zmarzliśmy w nocy. Za to pranie schło rewelacyjnie Na terenie campingu jest odkryty basen, bar i nieźle zaopatrzony supermarket z przeciętnymi cenami. Toalety i łazienki nie są cudem nowoczesnej technologii, ale idzie wytrzymać. Nie jest ani przeraźliwie czysto, ani przeraźliwie brudno. Sporym mankamentem jest brak wieszaczków, albo suchych półek, na których można położyć rzeczy. Nie stwierdziliśmy występowania pralni. Osobne zlewy do mycia naczyń i osobne krany z wodą pitną.

Ciekawe artykuły na temat Dalego i jego związków z Figueres i Cadaques:

• http://www.rzeczpospolita.pl/dodatki/turystyka_040507/turystyka_a_1.html
• http://pl.wikipedia.org/wiki/Trójkąt_Dalego